Een nieuw leven

Een leven zonder de ander. Een leven dat zomaar is veranderd. Het woord ‘nieuw’ belooft vaak iets. Een toekomst, een vooruitgang. Na een overlijden zie je geen belofte. Je ben verdrietig. Je voelt je alleen. Geen enkel idee van een nieuw, ander leven, je kunt alleen nog maar terug kijken. Naar wat er was en niet naar wat er komen gaat. Een nieuw leven is iets van een andere tijd en voor een ander…

Zo komen wij vaak binnen in een familie. Het overlijden is nog maar van een paar uur geleden… Verdriet, ongeloof, ontzetting soms. Bij een onverwachts overlijden. Maar ook zien wij opluchting als er aan een lange tijd van zorgen een eind is gekomen. Of een opluchting als het lijden voorbij is… Maar vooral verdriet dat er een leven is geweest dat niet meer terug komt.

Een nieuw leven, een leven waar je niet om gevraagd hebt als je jaren samen in de polder hebt gewerkt. Samen een gezin hebt gesticht en samen hier bent gesetteld. Je wilt geen nieuw leven maar je leven weer terug zoals het was.

We laten dat zo en zijn er gewoon. En begrijpen wat er bij u gebeurt, wat er in u omgaat. De verdrietige gevoelens mogen er zijn. Er is verdriet en verwarring. De familie geeft het tempo aan. De tijd is in deze week van en voor de familie. Het regelen van de uitvaart start en alle keuzes laten we bij de familie. Wat past bij de overledene en bij de nabestaanden. Het nieuwe, andere leven is dan al begonnen, vaak zonder dat de familie dit beseft; een leven zonder de ander.

In de week van de uitvaart komen wij elke dag langs. Zo wennen we aan elkaar. Zo kan de familie elke dag overleggen over alle zaken die bij een overlijden geregeld moeten worden. Stap voor stap worden keuzes gemaakt. De rouwkaart wordt uitgezocht. De kerk wordt besproken. De dag van de uitvaart krijgt vorm. Veel verder dan de dag van de uitvaart kun je vaak niet kijken. Er komt zoveel op je af. Het besef van ‘een nieuwe leven’ blijft deze week liggen. Eerst komt nog de worsteling van het aanvaarden van dit verlies, ervaren dat verlies pijn doet. Dat heeft tijd nodig, veel tijd. En energie. Rouwen is een werkwoord, de nabestaanden moeten er mee aan de slag. Hoe moet dan nu zonder de ander? Hoe richt ik mijn leven nu in? Voorzichtig, soms met vallen en opstaan zullen de nabestaanden zich aanpassen aan de nieuwe situatie.

Het gemis geeft verdriet bij veel momenten in het dagelijkse leven. Het voelbare gemis met zon- en feestdagen, zoals ook nu tijdens Pasen als het nieuwe leven centraal staat. Heel langzaam en voorzichtig komt er weer zin in het leven, zijn er herkenbaar weer kleine geluksmomentjes. Het leven gaat verder en je maakt een plekje in jezelf voor verdriet en gemis. Er komt weer leven, een nieuw leven vol met herinneringen aan de overledene. Je durft er weer te staan, kan het leven steeds meer aan. Er komt een andere invulling aan een nieuw leven…