Een passend afscheid!

Een telefoontje op een ochtend in maart. Een jongeman van 52 jaar was in het ziekenhuis overleden. Zijn jonge hart was gestopt. Zo maar, midden op de snelweg, was zijn leven voorbij. Wat een schrik om mee te maken. Zijn vriendin was er helemaal ontdaan van. Een soort ongeluk, reanimatie op de snelweg en snel naar het ziekenhuis… maar het mocht niet baten. Voor deze jongeman was het te laat, maar dankzij  het donorcodicil zijn stukjes van zijn leven doorgegeven om anderen de kans te geven op een beter leven. Dat was zijn wens.

Je laat de liefde van je leven achter in het ziekenhuis en krijgt hem de volgende dag thuis. Nooit meer de vertrouwde ‘knuffelbeer’ waar je altijd tegenaan kon kruipen in gelukkige en minder gelukkige tijden. Nooit meer de man om je heen die je zo goed kende en waar je samen oud mee ging worden. Wat een ontzetting, wat een verdriet, wat een schrik. Als ik binnen stap in deze wereld mag ik helpen ordenen. Wat past bij hem, wat bij haar en wat is een passend afscheid voor hem en voor iedereen die van hem heeft gehouden? De zorgen om de financiën uiten zich in een diepe zucht. Of ik daar ook in mee wilde denken?

Natuurlijk, ook dat is onze taak, een uitvaart mag passen bij iemands levensstijl. Toch horen de kosten niet op te lopen bij een passend afscheid. Er mag in deze week geen extra zorg komen bovenop het verdriet. Het is onze taak om kosten voor de nabestaanden in balans te houden. Om aan te geven wanneer de kosten hoger worden dan er vooraf is afgesproken. Rekening te houden met een budget. En met minder financiën en heel veel inzet van iedereen om hem heen kreeg deze man een prachtig, sterk en passend afscheid.

Hij werd naar huis gebracht, opgebaard in zijn eigen huis in het bos. Iedereen was welkom om hem daar nog voor de laatste maal over zijn bolletje te aaien en herinneringen op te halen. Zijn rode werkbus was door zijn collega’s opgeruimd en schoongemaakt. Daarin heeft hij op de dag van de uitvaart nog een rit mogen maken. Gereden door een collega naar de botterloods, waar de afscheidsdienst plaatsvond. Wel hebben ze eerst nog met elkaar een laatste sjekkie gerookt onder de overkapping in de tuin. De kist stond op de tafel tussen hen in. Zijn lievelingsplekje.

Het afscheid was op een werf waar oude zeilschepen, botters, worden gerestaureerd. Er was door zijn bottervrienden ruimte gemaakt voor iedereen, wollen dekens om zijn ouders gelegd om niet te verkleumen. Op de rouwkaart stond geschreven dat je lekker je driedelig pak in de kast mocht laten hangen. Want dat deed hij ook als hij bij zijn geliefde botters was. De kist stond op een onderstel gemaakt van botteronderdelen, zijn foto werd ondersteund door een oud blik verf, en de rouwboeketten lagen op de werkbanken.

Thee en koffie werden geschonken door vrienden en de borrel,  met een gebakken visje erbij, achteraf ook. Het afscheid werd gedragen door muziek en prachtige afscheidswoorden. Er werd gehuild en gelachen. Wat liefde voor iemand kan doen. Op het laatst heeft iedereen op zijn leven getoost en is hij vol overgave door zijn vrienden in mijn auto geplaatst. Iedereen heeft hem lang nagezwaaid en nagekeken. Ik mocht hem, met zijn favoriete zender Radio 2 hard aan, naar het crematorium brengen. Daar ben ik bij hem gebleven en heb hem namens zijn lieve vriendin, met een flinke klap op de kist, dag gezegd. Zo kan een afscheid waardevol zijn zonder dat een budget uit de hand loopt.

Een hoop liefde vergezelde hem in de week van zijn afscheid….