Ook de mooiste vlinder gaat in ‘t leven veel te kort mee

Zomaar een stukje op een bedankkaartje na de uitvaart van een jongen ,geestelijk en lichamelijk beperkt,  een pracht mens…..48 jaar mocht hij worden.

Ik kreeg een telefoontje van het gezinshuis waar hij al sinds lange tijd woonde. Of ik wilde helpen de uitvaart vorm te geven. Een uitvaart met oog voor zijn levensverhaal.

Zijn moeder en zus waren deze week voor mij de vertellers van dit verhaal. Zijn vader was al eerder overleden .

De leidsters van het huis spraken over zijn leven daar. Deze verhalen mocht ik vlechten tot een prachtig afscheid: het afscheid van een vlinder.

Een vlinder is teer en staat voor de kortstondigheid van het leven.

Al bij zijn geboorte kregen zijn ouders te horen dat hun zoon niet oud zo worden. Wat een moeilijke woorden om als ouders te ontvangen. Gelijk een grote zorg om zo een klein mannetje.

Zo vijftig jaar geleden was er geen begeleiding voor ouders met een kind als hij. Ze moesten het allemaal maar rooien in het leven. Letterlijk de boeren in de polder en de vrouwen met de kinderen.

Toch bleef dit mannetje opgroeien in de polder. Hij fietste  over de polderwegen naar de buren op en neer met  kleine boodschapjes. Hij kon toen nog lopen, rennen en fietsen. Gek op tractoren en raceauto’s en dat is hij altijd gebleven. Op de voorkant van de rouwkaart prijkte dan ook een Ferrari.

Dat had hij zelf prachtig gevonden…..

Een vrolijk mannetje moet dat zijn geweest in het weidse polderland op een klein fietsje.

Iedereen die ik in de week van de uitvaart over hem sprak kreeg een warme glimlach op het gezicht. Hij zorgde ervoor dat mensen vrolijk om hem heen werden.

Dat doen vlinders: ze wekken een gevoel van lichtheid en vreugde in ons op.

Hij is tot zijn 18e jaar thuis gebleven, elke dag naar school met de bus en daarna samen met zijn zus televisie kijken. Hij luisterde toen al uren naar muziek en verhaaltjes en dat is zijn leven lang zo gebleven.

Maar ook een vlinder is kwetsbaar, hij had steeds meer zorg nodig, hij kon steeds slechter lopen en is mede daarom in een gezinshuis komen te wonen. Het is voor alle ouders pijnlijk om te zien dat anderen jouw kind opvoeden, aankleden en eten geven. Ook dat is een zorg erbij.

Bij zijn overlijden hield alle zorg opeens op. Voor zijn moeder en zus was het  wennen om de zorg los te laten. Je hebt als familie 48 jaar voor hem gezorgd en met een overlijden lost de zorg op. Zomaar en ineens.

Op de dag van de uitvaart zijn er ballonnen opgelaten,  door zijn medebewoners,  toen hij werd uitgedragen uit het huis. Zijn moeder en zijn zus met de leidsters van het gezinshuis hebben deze vlinder laten gaan met veel muziek en prachtige woorden tijdens de uitvaartdienst. Deze vlinder is losgelaten en ze hebben hem laten vliegen naar een plek daar waar wij niet bij kunnen komen. Toch blijft deze prachtige vlinder bij iedereen in het hart zitten.

Zijn as is bijgezet ,op het graf van zijn vader, met een mozaïek van een vlinder erboven geplaatst.

Ik spreek de moeder nog geregeld en het verdriet blijft, maar de zorg heeft ze uiteindelijk ook losgelaten.

Mooi dat de familie het verhaal met mij heeft willen delen in de week van de uitvaart.

Want hij was als een vlinder zo kwetsbaar. En ook zo prachtig als een vlinder, hij fladderde door het leven, hij genoot van het leven.